Gullaldr - Burzum

þá kemr inn mæri
mögr hlóðynjar,
gengr óðins sonr
við orm vega,
drepr af móði
miðgarðs véurr,
munu halir allir
heimstöð ryðja;
gengr fet níu
fjörgynjar burr
neppr frá naðri
níðs ókvíðnum.
sól tér sortna,
sígr fold í mar,
hverfa af himni
heiðar stjörnur;
geisar eimi
ok aldrnari,
leikr hár hiti
við himin sjalfan.
geyr nú garmr mjök
fyr gnipahelli,
festr mun slitna
en freki renna;
fjölð veit ek fræða
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.
sér hon upp koma
öðru sinni
jörð ór ægi
iðjagræna;
falla forsar,
flýgr örn yfir,
sá er á fjalli
fiska veiðir.
finnask æsir
á iðavelli
ok um moldþinur
máttkan dæma
ok minnask þar
á megindóma
ok á fimbultýs
fornar rúnir.
þar munu eftir
undrsamligar
gullnar töflur
í grasi finnask,
þærs í árdaga
áttar höfðu.
munu ósánir
akrar vaxa,
böls mun alls batna,
baldr mun koma;
búa þeir höðr ok baldr
hrofts sigtoftir,
vé valtíva.
vituð ér enn - eða hvat?
þá kná hænir
hlautvið kjósa
ok burir byggja
bræðra tveggja
vindheim víðan.
vituð ér enn - eða hvat?
sal sér hon standa
sólu fegra,
gulli þakðan
á gimléi;
þar skulu dyggvar
dróttir byggja
ok um aldrdaga
ynðis njóta.