Requiem - Ich Troje

Requiem - Ich Troje
Odrzuciwszy smętność ziemskich kajdanów
Tańczę w niebiosach na
Skrzydeł srebrnych radości
Wspiąłem się ku Słońcu
W nieokrzesaną wesołość
Chmur podzielonych światłem i oddawaniem się
Tysiącom rzeczy o których nikt nawet nie śnił
W pętlach wzlotach
I wstęgach i ciszą umysłu niesiony
Przemierzałem nieskalaną świętość przestrzeni
Uniosłem dłoń moją i dotknąłem oblicza Boga
Bóg chciał stało się choć żal serce rwie
To On nadał kurs Wam do nieba
Pewnie nie chciał być sam
Potrzebował Was tam
Tylko czemu już dziś powiedz nam
Nad zachmurzonym niebem szukamy ptaków
Powracających do gniazd
Oddajmy Bogu w ręce tę czarną wstęgę
Nie chce jej Panie nikt z nas
Lecz dziś
Nie smućmy się nie mówmy Żegnaj
Lecz Do widzenia
My też będziemy tam
Zabrałeś ich więc zabierz i nas
Wzbić się do gwiazd tańczyć wśród chmur
Umierać by znów się narodzić
Będziemy tu trwać pytamy dziś Was
Dlaczego musicie odchodzić
Nad zachmurzonym niebem wciąż szukam ptaków
Chcących powrócić do gniazd
Oddajmy Bogu w ręce tę czarną wstęgę
Nie chce jej Panie nikt z nas
Lecz dziś nie smućmy się nie mówmy Żegnaj
Lecz Do miłego
My też będziemy tam u
Nieba Bram gdy przyjdzie nasz czas
Aeroplan najpiękniejszy ptak biały
Leci w otchłań ponad chmur szarzyznę
Ma skrzydła jak szarańcza jest jak Orzeł śmiały
A oczy ma i serce mężczyzny