Romance de Don Gaiferos - Luar Na Lubre

Romance de Don Gaiferos - Luar Na Lubre
Ih onde vai aquil romeiro
Meu romeiro a donde irá
Camiño de compostela
Non sei se alí chegará
Os pés leva cheos de sangue
Xa non pode máis andar
Malpocado probe vello
Non sei se alí chegará
Ten longas e brancas barbas
Ollos de doce mirar
Ollos gazos leonados
Verdes como a auga do mar
Ih onde ides meu romeiro
Onde queredes chegar
Camiño de compostela
Donde teño o meu fogar
Compostela é miña terra
Deixeina sete anos hai
Relucinte en sete soles
Brilante como un altar
Cóllase a min meu velliño
Vamos xuntos camiñar
Eu son trobeiro das trobas
Da virxe de bonaval
Ieu chámome don gaiferos
Gaiferos de mormaltán
Se agora non teño forzas
Meu santiago mas dará
Chegaron a compostela
Foron á catedral
Desta maneira falou
Gai fe ros de mormaltán
Gracias meu señor santiago
Aos vosos pés me tes xa
Si queres tirarme a vida
Pódesma señor tirar
Porque morrerei contento
Nesta santa catedral
E o vello das brancas barbas
Caíu tendido no chan
Pechou os seus ollos verdes
Verdes como a auga do mar
O bispo que esto oíu
Al ío mandou enterrar
E así morreu señores
Gaiferos de mormaltán
Iste é un dos moitos miragres
Que santiago apóstol fai